اختلال دلیریوم (اختلال هوشیاری همراه با کاهش تمرکز )

اختلال دلیریوم بایدها و نباید های این اختلال

اختلال دلیریوم (اختلال هوشیاری همراه با کاهش تمرکز) در راهنمای تشخیصی اختلالات روانپزشکی این گونه تعریف شده است:
اختلال هوشیاری همراه با کاهش تمرکز،حفظ یا تغییر توجه تغییر شناختی و یا بروز اختلال ادراک که دمانس تثبیت شده قبلی یا در حال تکوین توضیح بهتری برای آن نباشد.

علل بوجود آمدن دلیریوم:اختلال دلیریوم(اختلال هوشیاری همراه با کاهش تمرکز )

žسن بالای شصت سال

žآسیب یا بیماری مغزی

žسابقه جراحی قلب

žسوختگی شدید

žمسمومیت یا ترک مواد

žسندروم نقص ایمنی اکتسابی

žعوامل تسهیل کننده بیماری:

žاسترس های روانی اجتماعی

žمحرومیت از خواب

žمحرومیت حسی

žتحریک حسی بیش از حد

žعدم تحرک

وضعیت روانی در دلیریوم:

žحالت سردرگم داشته

žبی قرار در اطراف قدم می زند

žدر طول روز چرت بزندوخواب آلود بنظر برسد و در طول شب کاملا هشیار و بی قرار باشد

žیا اشیا نامرئی همچون حشرات روی پوست و یا جانوران کف اتاق را دستکاری می کند.

žممکن است با گوشه ی تاریکی از اتاق خویش گستاخانه سخن بگوید

درمان اصلی نشانه های دلریوم شامل استفاده از درمان های دارویی از جمله داروهای ضد روان پریشی، بنزودیازپین ها، و سایر داروهای آرامبخش می شود. بطور کلی بیماران به دوزهای روزانه داروهای ضدروان پریشی برابر با 0.5 تا 5 میلی گرم در روز هالوپریدول پاسخ مثبت می دهند. جهت اجتناب از عوارض جانبی اکستراپیرامیدال، درمانگران می بایست کمترین دوز موثر را بکار برند. داروهای آنتی کلینرژیک می توانند دلریوم را شدیدتر کنند. هنگام وجود دلریوم بیش فعال، می توان بنزودیازپین ها را همراه با داروهای ضد روان پریشی مصرف کرد. در اینگونه مواقع، بهتر است از بنزودیازپین های کوتاه اثراستفاده شود. بنزو دیازپین هایی که بصورت مکرر به تنهایی بکار برده می شوند منجر به واکنش های متناقضی در بیماران مبتلا به دلریوم و آسیب اساسی به سیستم عصبی مرکزی خواهند شد.

هالوپریدول داروی ضد روان پریشی است که احتمالا بیشترین استفاده را داشته و برای درمان دلریوم همراه با بی قراری در محیط بیمارستانی مطالعه شده است. اثرات آن بر فشار خون، فشار شریان ریوی، ضربان قلب، و تنفس ها ملایم تر از اثرات بنزودیازپین ها است و به همین دلیل گزینه مناسبی برای بیمارانی است که دچار اختلال در عملکرد قلبی تنفسی هستند. اگرچه هالوپریدول را می توان بصورت خوراکی یا تزریقی استفاده کرد، اما دلریوم حاد با بی قراری مفرط با تزریق دارو بهتر معالجه می شود. در این مورد، تزریق وریدی به تزریق عضلانی ارجحیت دارد. دوز اولیه هالوپریدول از 0.5 تا 2 میلی گرم متغیر است.